Nu de boekpresentatie achter de rug is (
Het was een Inspirerend feestje), is voor de auteur het grote ongeduldige wachten aan gebroken. De inspiratie, het denkwerk, het schrijfwerk, het redactiewerk, de productie, de persberichten, de boekpresentatie, de dankwoorden, alles is gedaan. Nu rest er alleen het afwachten of het boek zijn publiek vindt. De auteur is niet meer aan zet, het boek moet het gaan doen. Het boek staat op eigen benen, gaat zijn eigen leven leiden en gaat de grote wijde wereld in. Wat het boek daar zal tegenkomen, kritiek, lof, weinig of veel lezers,publiciteit of een oorverdovende stilte? Gaan de boekhandels het boek oppakken of laten ze het over aan de webwinkels? Komen de boodschappen in het boek over en gaan die hun werking hebben?
Allemaal vragen waar de auteur mee worstelt, want dit boek is geschreven met een publiek in gedachten, een zo breed mogelijk publiek, maar of dat gaat gebeuren?
En dan zijn er de eerste lezersreacties, waar tussen hoop en vrees naar wordt uitgekeken. Voor het eerst toont het boek zich aan echte lezers. Gelukkig is er dan een voorzichtig gevoel van ontspanning als die reacties lovend zijn.
"Ik vind dat het boek een bredere aandacht verdient dan alleen in de organisatie-wereld. Het is een roman die ons juist op dit moment, vlak voor de verkiezingen, een gewricht in de moderne geschiedenis van ons laagland, veel te zeggen heeft."
"Terwijl mijn dochter naar X Factor zat te kijken (een apart soort koploperstrategie) kon ik mijn aandacht richten op je boek. Op vrijdagavond heb ik het in een ruk uitgelezen. Mijn compliment voor de leesbaarheid en de manier waarop je een maatschappelijk gevoel van onmacht helder maakt, voorzien van een haalbaar perspectief."
"Je boek heb ik inmiddels gelezen. Om kort te gaan: ik vind de inhoud geweldig. De essentie van de knelpunten in onze samenleving komen er goed uit. De oplossing is praktisch en tegelijk inspirerend. Iedereen kan in het klein beginnen en daarmee een groot werk starten en/of er aan bijdragen. <> De belofte van Laagland is opnieuw een prestatie van formtaat!"
"Ik heb je boek met een grote (glim)lach gelezen. <>Veel herkenning ook. Goed en leuk vind ik ook het vleugje Maarten Toonder/Olivier Bommel wat ik meen te lezen; o.a. in de wijze gastheer en de schipper. Maar ook in de toonzetting van Freek. Mooi en goed vind ik de balans in kritiek en ergernis en mededogen over al dat geploeter in organisaties. En er gebeuren heel veel goede zaken; en er is veel talent en veel talent krijg niet de ruimte! <>Als het mensen lukt dit (meer) in te bouwen in werk en leven is dit helend voor hen, maar ook helend voor de systemen waarin ze werken."
"Echt ontroerd, de diepte die je raakt om een groots thema behapbaar te maken. <> De vorm is ook goed en je rondt het verhaal ook mooi af. <> Wat fantastisch is is die Minister President en hoe je hem beschrijft met de stress en de media. Dat stemmetje van de media. De verhalen zijn zo rijk omdat je zo goed snapt hoe het werkt. Ook die verhalen in dat Franse Huis. Aan het einde wil je gewoon doorlezen, omdat je wilt weten hoe het afloopt."
"Je hebt een origineel boek geschreven! Het getuigt van een heldere en kritische kijk op de gang van zaken in veel Laaglandse organisaties en op de Laagland samenleving als geheel. Voor mij persoonlijk is veel herkenbaar. De parallel met de karakteristieken met Nederland zijn evident, dat behoeft geen betoog. Jouw kijk is gegrond door de ervaringen die je hebt opgedaan bij talloze organisaties,
hierdoor is het legitiem dat jij dit boek schrijft en is het tevens aannemelijk dat jouw waarheid door velen herkend en zelfs gedeeld zal worden."
Mochten bovenstaande reacties uitnodigen om ook een reactie achter te laten doe dat dan bij voorkeur
op dit Forum. Bij voorbaat dank en hoort zegt het voort!
Hartelijke groet,
Robert Coppenhagen
Je moet lid zijn van KOPLOPERSTRATEGIE om reacties te kunnen toevoegen!
Wordt lid van KOPLOPERSTRATEGIE